brugkamp
Wat een verrassing hadden wij vanmorgen voor de tieners zeg! Met stralende ogen werden we aangekeken toen dit nieuws tot ze doordrong. Ze hadden nota bene al uitgeslapen (het was al 9:30 uur) en zelfs nu werd nog niet iedereen wakker gemaakt. Vanaf 10:00 uur stond er namelijk een overheerlijk ontbijtbuffet voor de tieners klaar, waar ze een uur lang naartoe mochten komen.
Er was de afgelopen dagen één ding waar telkens weer over geklaagd werd: de manier van wakker maken 's ochtends.
Ik moet heel eerlijk bekennen: ik zit hier gesloopt. We zitten nu midden in de week, en dat is altijd zo'n punt dat de moeheid er even inhakt. En dat is een goed teken hoor!
Hoe veel er de eerste nacht gekeet werd, hoe weinig het de tweede nacht gebeurde. Ik denk dat het kwartje gevallen was: zo handig is het niet om aan het begin je energie er doorheen te jassen. Toen 's ochtends de wekker ging, lagen alle tieners nog op één oor. Behalve twee van de meiden, die mij trots een ontbijtje op bed kwamen brengen?!
Na maandenlang binnen opgesloten te zitten en de meest saaie tijd ooit doorgemaakt te hebben, is het dan nu eindelijk zo ver: Brugkamp gaat van start! Uiteraard met wat extra (maat)regeltjes, maar dat laten we de pret niet drukken. Het begon al op een nieuwe manier: in een lijn stonden alle tieners met hun hebben en houden de route te doorlopen.
Toen ik vanmorgen wakker werd dacht ik meteen: ongelofelijk, het is vandaag vrijdag....
Wat is de tijd ontzettend snel gegaan. Elk jaar weer gaan er weken van voorbereiding aan vooraf maar eenmaal begonnen vliegt de tijd. Als ik kijk naar mijn energielevel zou je zeggen dat het mooi is geweest, maar de gedachten dat ze weggaan maakt dat mijn keel zich een beetje dichtknijpt.